คำตอบโดยตรง:การโหลดแบบไดนามิกและแรงกระแทกจะช่วยเพิ่มความตึงเครียดในสลิงยกโพลีเอสเตอร์สูงกว่าค่าที่โหลดคงที่คาดการณ์ไว้ เนื่องจากสิ่งของที่กำลังเคลื่อนที่หรือถูกรับไว้อย่างกะทันหันต้องใช้แรงพิเศษเพื่อเร่งความเร็วหรือหยุดมัน น้ำหนักคงที่จะยังคงเท่าเดิม แต่น้ำหนักที่บรรทุกบนสลิงจะคูณด้วยปัจจัยไดนามิกที่จะเพิ่มขึ้นตามความเร่ง ความแข็งของระบบการยก และเมื่อมีการตกอย่างอิสระหรือการเริ่มหย่อน ดังนั้นความปลอดภัยจึงขึ้นอยู่กับการรักษาแรงที่ใช้ ไม่ใช่แค่มวล ภายในขีดจำกัดการรับน้ำหนักการทำงานของสลิงยกโพลีเอสเตอร์ และขอบที่สร้างไว้ในปัจจัยการออกแบบที่กำหนดโดย EN 1492-1 และ ASME B30.9
ข้อความสำหรับทุกคนที่เลือกหรือใช้สลิงยกโพลีเอสเตอร์คือน้ำหนักคงที่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น แรงที่สลิงสัมผัสได้จริงนั้นขึ้นอยู่กับวิธีการเคลื่อนย้ายสิ่งของ ดังนั้นจึงต้องพิจารณาแผนการยก การควบคุมเครน และพิกัดสลิงทั้งหมดร่วมกัน
การประเมินแบบคงที่จะถือว่าโหลดเป็นตัวเลข — มวลคูณด้วยแรงโน้มถ่วง งานปั้นจั่นจริงไม่ค่อยเป็นไปตามนั้น เมื่อตะขอเร่งความเร็วขึ้น สลิงไม่เพียงต้องรองรับน้ำหนักเท่านั้น แต่ยังต้องออกแรงในการเร่งความเร็วด้วย ดังนั้นแรงดึงจึงเท่ากับน้ำหนักบวกระยะเฉื่อย ความสัมพันธ์ที่คุ้นเคยคือโหลดแบบไดนามิกคือโหลดคงที่คูณด้วย (1 + a/g) โดยที่ a คือความเร่งในแนวดิ่ง และ g คือความเร่งโน้มถ่วง การยกที่นุ่มนวลด้วยการเร่งความเร็วต่ำทำให้เกิดปัจจัยเล็กน้อย การฉกฉวยหรือการหยุดกะทันหันทำให้เกิดสิ่งใหญ่
การโหลดแรงกระแทกเป็นกรณีที่รุนแรง หากสลิงหย่อนถูกหยิบขึ้นมาอย่างกะทันหัน หรือโหลดถูกจับได้ในขณะที่มันตกลงมา ระบบจะต้องดูดซับพลังงานจลน์ในระยะทางที่สั้นมาก แรงสูงสุดที่เกิดขึ้นอาจมีหลายเท่าของน้ำหนักคงที่ และจุดสูงสุด ไม่ใช่ค่าเฉลี่ย ที่จะตัดสินว่าสลิงจะรอดหรือไม่
เอฟเฟกต์ไดนามิกไม่ได้มาจากส่วนควบคุมของเครนทั้งหมด เกิดขึ้นจากทั้งระบบ:
สิ่งเหล่านี้ไม่สามารถรับน้ำหนักได้เต็มที่ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมในทางปฏิบัติสลิงที่ "จัดอันดับ" บนกระดาษจึงยังสามารถบรรทุกเกินพิกัดได้
ปัจจัยไดนามิกขึ้นอยู่กับการใช้งานเฉพาะ และไม่มีตัวเลขใดที่เหมาะกับทุกการยก ตารางด้านล่างนี้จะกำหนดว่าเงื่อนไขการยกที่แตกต่างกันส่งผลต่อการขยายสัญญาณที่เป็นไปได้อย่างไร เพื่อเป็นแนวทางในการพิจารณาทางวิศวกรรมที่อยู่ในแผนการยก ค่าต่างๆ เป็นหมวดหมู่บ่งชี้สำหรับการวางแผน ไม่ใช่ค่าสัมประสิทธิ์คงที่ เนื่องจากปัจจัยที่แท้จริงขึ้นอยู่กับความเร่งจริง ความแข็งของสลิงและเครน และความสามารถในการรับน้ำหนักอย่างกะทันหัน มาตรฐานที่เกี่ยวข้องและแผนการยกจะกำหนดสมมติฐานที่ต้องจัดทำเป็นเอกสาร
| สภาพยก | เอฟเฟกต์ไดนามิกที่คาดหวัง | ความหมายของการวางแผน |
|---|---|---|
| รอกที่นุ่มนวลและช้าพร้อมตัวหยุดแบบควบคุม | การขยายเสียงต่ำ | ตัวเลขคงที่ที่มีระยะขอบปกติมักจะเพียงพอ |
| งานเครนผลิตปกติ | การขยายเสียงปานกลาง | เก็บโหลดได้ดีภายใน WLL; หลีกเลี่ยงการใช้ลิฟต์ใกล้ขีดจำกัด |
| ภาระการแกว่งหรือการเดินทาง | สูงกว่าบวกกับภาระด้านข้าง | เพิ่มสายรัดหรือแท็กไลน์ ตรวจสอบมุมสลิงอีกครั้ง |
| การหยิบจับ/การแย่งชิงที่หย่อนคล้อย | เข็มที่ขับเคลื่อนด้วยพลังงานสูงและสูง | หลีกเลี่ยงโดยการดึงแรงตึงล่วงหน้า ถือว่าจุดสูงสุดเป็นผู้ปกครอง |
| รับภาระที่ตกลงมา | สูงมากจนไม่อาจคาดเดาได้ | ออกแบบ; ไม่ใช่กรณีการโหลดที่วางแผนไว้ |
โพลีเอสเตอร์มีการยืดตัวของความยืดหยุ่นปานกลาง และคุณสมบัตินี้เป็นข้อได้เปรียบอย่างแท้จริงภายใต้แรงกระแทก: สลิงยกโพลีเอสเตอร์ที่ยืดตัวจะดูดซับพลังงานในระยะทางที่ไกลขึ้น ซึ่งจะช่วยลดแรงสูงสุดเมื่อเทียบกับส่วนประกอบแบบแข็ง นั่นคือเหตุผลหนึ่งที่ใช้สลิงผ้าและสลิงกลมซึ่งไม่สามารถขจัดความเสี่ยงจากการฉกฉวยได้ทั้งหมด อย่างไรก็ตาม ความยืดหยุ่นแบบเดียวกันหมายถึงสลิงจะกักเก็บและส่งพลังงานกลับ ดังนั้น สิ่งของจึงสามารถเด้งกลับและบรรจุสลิงโพลีเอสเตอร์ได้ซ้ำๆ กัน และการยืดตัวไม่ใช่การป้องกันที่ไร้ขีดจำกัด แต่จะลดจุดสูงสุดตามสัดส่วนของความสามารถในการยืดของสลิงก่อนที่เส้นด้ายจะถึงขีดจำกัดเท่านั้น ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมจึงไม่ถือว่าการโหลดแบบกระชากเป็นสภาวะปกติ
ปัจจัยการออกแบบที่สร้างไว้ในสลิงที่เข้ากันนั้นมีอยู่ส่วนหนึ่งด้วยเหตุผลนี้ EN 1492-1 และ EN 1492-2 ระบุปัจจัยการออกแบบที่ 7:1 สำหรับสลิงทอเรียบและสลิงกลมตามลำดับ และ ASME B30.9 ระบุปัจจัยการออกแบบ (โดยทั่วไป 5:1) สำหรับสลิงใยสังเคราะห์ ปัจจัยเหล่านี้ให้ส่วนต่าง แต่ไม่ใช่ใบอนุญาตในการยกแบบไดนามิกที่ WLL เนื่องจากปัจจัยการออกแบบป้องกันความแปรปรวนและการเสื่อมสภาพ ไม่ใช่การกระแทกแบบไม่จำกัด
เนื่องจากความเสียหายแบบไดนามิกนั้นสะสมและมักมองไม่เห็นจนกว่าจะมีนัยสำคัญ การควบคุมการปฏิบัติงานจึงมีความสำคัญพอๆ กับการเลือกสลิง เส้นแท็กและลิฟต์ควบคุมช่วยลดการสวิงและรับน้ำหนัก การควบคุมการยกอย่างอ่อนโยน หลีกเลี่ยงการพลิกกลับอย่างรวดเร็วและการยืดตัวของรอก ช่วยขจัดแรงที่เพิ่มขึ้นและคาดเดาได้น้อยที่สุด การดึงสลิงล่วงหน้าก่อนยกจะช่วยป้องกันการแปลงพลังงานที่ทำให้เกิดการกระชาก ในด้านการตรวจสอบ ให้ดูแลการยกที่เกี่ยวข้องกับไฟฟ้าช็อตหรือเหตุการณ์ที่ไม่สามารถควบคุมได้: ตรวจสอบสายรัดที่ตา รอยเย็บ และบริเวณที่เกิดความเสียหายใดๆ ก่อนหน้านี้ และปฏิบัติต่อสลิงยกโพลีเอสเตอร์ที่รับน้ำหนักมากเกินไปหรือรับแรงกระแทกมากเกินไป เป็นตัวเลือกสำหรับการถอนออกจนกว่าจะได้รับการประเมินโดยบุคคลที่มีความสามารถ
โดยให้ส่วนต่างจากความแปรปรวน การสึกหรอ และการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย - ไม่ได้ใช้แทนการควบคุมแรงกระแทก ปัจจัยการออกแบบที่ 7:1 สำหรับสลิง EN 1492-1 ถือเป็นส่วนต่างของการผลิต และการกระแทกซ้ำๆ อาจทำให้หมดไปโดยการลดความแข็งแรงที่มีประสิทธิภาพของสลิงเมื่อเวลาผ่านไป
การยืดตัวจะช่วยลดแรงสูงสุดของการกระแทกที่กำหนด ดังนั้นจึงช่วยได้ แต่สลิงที่ยืดออกยังให้พลังงานกลับคืนมา และการยกที่ควบคุมไม่ดีอาจทำให้เกิดการบรรทุกซ้ำได้ ความยืดหยุ่นช่วยเพิ่มความทนทาน มันไม่ได้ขจัดความจำเป็นในการหลีกเลี่ยงการกระแทก
อาจไม่มีป้ายบอกทางออกไปข้างนอก ดังนั้น จงพึ่งบันทึกการยก หากมีเหตุการณ์เกิดขึ้น เช่น การฉกฉวย การหยุดกะทันหัน หรือสิ่งของที่จับได้ ให้บันทึกและตรวจสอบสลิงอย่างละเอียด หากยังมีข้อสงสัยอยู่ ให้ถอนออกเพื่อการประเมิน แทนที่จะส่งกลับไปให้บริการโดยไม่ได้รับการทดสอบ
สลิงแบบกลมที่มีขอบด้ามจับแบบปลอกป้องกันและสภาวะการเสียดสีได้ดี และมีการดูดซับพลังงานได้ดี และตัวเลือกแบบกลมแบบไม่มีที่สิ้นสุดจะแสดงอยู่ในสลิงกลมไม่มีที่สิ้นสุดโพลีเอสเตอร์พิสัย. ตัวเลือกควรเป็นไปตามแผนการยกสำหรับน้ำหนักบรรทุกเฉพาะ ไม่ใช่ความต้องการทั่วไป
การโหลดแบบไดนามิกไม่ใช่กรณีขอบที่ไม่ชัดเจน มันเป็นความจริงในชีวิตประจำวันของงานเครน และการวางแผนที่ดีก็ส่งผลดีต่อตัวมันเอง เมื่อมีการจัดการการเร่งความเร็ว การสวิง และการหย่อน สลิงจะมองเห็นน้ำหนักบรรทุกใกล้เคียงกับที่แผนคาดการณ์ไว้ และ WLL ของสลิงจะหมายถึงสิ่งที่ฉลากระบุไว้
คำตอบโดยตรง:การโหลดแบบไดนามิกและแรงกระแทกจะช่วยเพิ่มความตึงเครียดในสลิงยกโพลีเอสเตอร์สูงกว่าค่าที่โหลดคงที่คาดการณ์ไว้ เนื่องจากสิ่งของที่กำลังเคลื่อนที่หรือถูกรับไว้อย่างกะทันหันต้องใช้แรงพิเศษเพื่อเร่งความเร็วหรือหยุดมัน น้ำหนักคงที่จะยังคงเท่าเดิม แต่น้ำหนักที่บรรทุกบนสลิงจะคูณด้วยปัจจัยไดนามิกที่จะเพิ่มขึ้นตามความเร่ง ความแข็งของระบบการยก และเมื่อมีการตกอย่างอิสระหรือการเริ่มหย่อน ดังนั้นความปลอดภัยจึงขึ้นอยู่กับการรักษาแรงที่ใช้ ไม่ใช่แค่มวล ภายในขีดจำกัดการรับน้ำหนักการทำงานของสลิงยกโพลีเอสเตอร์ และขอบที่สร้างไว้ในปัจจัยการออกแบบที่กำหนดโดย EN 1492-1 และ ASME B30.9
ข้อความสำหรับทุกคนที่เลือกหรือใช้สลิงยกโพลีเอสเตอร์คือน้ำหนักคงที่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น แรงที่สลิงสัมผัสได้จริงนั้นขึ้นอยู่กับวิธีการเคลื่อนย้ายสิ่งของ ดังนั้นจึงต้องพิจารณาแผนการยก การควบคุมเครน และพิกัดสลิงทั้งหมดร่วมกัน
การประเมินแบบคงที่จะถือว่าโหลดเป็นตัวเลข — มวลคูณด้วยแรงโน้มถ่วง งานปั้นจั่นจริงไม่ค่อยเป็นไปตามนั้น เมื่อตะขอเร่งความเร็วขึ้น สลิงไม่เพียงต้องรองรับน้ำหนักเท่านั้น แต่ยังต้องออกแรงในการเร่งความเร็วด้วย ดังนั้นแรงดึงจึงเท่ากับน้ำหนักบวกระยะเฉื่อย ความสัมพันธ์ที่คุ้นเคยคือโหลดแบบไดนามิกคือโหลดคงที่คูณด้วย (1 + a/g) โดยที่ a คือความเร่งในแนวดิ่ง และ g คือความเร่งโน้มถ่วง การยกที่นุ่มนวลด้วยการเร่งความเร็วต่ำทำให้เกิดปัจจัยเล็กน้อย การฉกฉวยหรือการหยุดกะทันหันทำให้เกิดสิ่งใหญ่
การโหลดแรงกระแทกเป็นกรณีที่รุนแรง หากสลิงหย่อนถูกหยิบขึ้นมาอย่างกะทันหัน หรือโหลดถูกจับได้ในขณะที่มันตกลงมา ระบบจะต้องดูดซับพลังงานจลน์ในระยะทางที่สั้นมาก แรงสูงสุดที่เกิดขึ้นอาจมีหลายเท่าของน้ำหนักคงที่ และจุดสูงสุด ไม่ใช่ค่าเฉลี่ย ที่จะตัดสินว่าสลิงจะรอดหรือไม่
เอฟเฟกต์ไดนามิกไม่ได้มาจากส่วนควบคุมของเครนทั้งหมด เกิดขึ้นจากทั้งระบบ:
สิ่งเหล่านี้ไม่สามารถรับน้ำหนักได้เต็มที่ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมในทางปฏิบัติสลิงที่ "จัดอันดับ" บนกระดาษจึงยังสามารถบรรทุกเกินพิกัดได้
ปัจจัยไดนามิกขึ้นอยู่กับการใช้งานเฉพาะ และไม่มีตัวเลขใดที่เหมาะกับทุกการยก ตารางด้านล่างนี้จะกำหนดว่าเงื่อนไขการยกที่แตกต่างกันส่งผลต่อการขยายสัญญาณที่เป็นไปได้อย่างไร เพื่อเป็นแนวทางในการพิจารณาทางวิศวกรรมที่อยู่ในแผนการยก ค่าต่างๆ เป็นหมวดหมู่บ่งชี้สำหรับการวางแผน ไม่ใช่ค่าสัมประสิทธิ์คงที่ เนื่องจากปัจจัยที่แท้จริงขึ้นอยู่กับความเร่งจริง ความแข็งของสลิงและเครน และความสามารถในการรับน้ำหนักอย่างกะทันหัน มาตรฐานที่เกี่ยวข้องและแผนการยกจะกำหนดสมมติฐานที่ต้องจัดทำเป็นเอกสาร
| สภาพยก | เอฟเฟกต์ไดนามิกที่คาดหวัง | ความหมายของการวางแผน |
|---|---|---|
| รอกที่นุ่มนวลและช้าพร้อมตัวหยุดแบบควบคุม | การขยายเสียงต่ำ | ตัวเลขคงที่ที่มีระยะขอบปกติมักจะเพียงพอ |
| งานเครนผลิตปกติ | การขยายเสียงปานกลาง | เก็บโหลดได้ดีภายใน WLL; หลีกเลี่ยงการใช้ลิฟต์ใกล้ขีดจำกัด |
| ภาระการแกว่งหรือการเดินทาง | สูงกว่าบวกกับภาระด้านข้าง | เพิ่มสายรัดหรือแท็กไลน์ ตรวจสอบมุมสลิงอีกครั้ง |
| การหยิบจับ/การแย่งชิงที่หย่อนคล้อย | เข็มที่ขับเคลื่อนด้วยพลังงานสูงและสูง | หลีกเลี่ยงโดยการดึงแรงตึงล่วงหน้า ถือว่าจุดสูงสุดเป็นผู้ปกครอง |
| รับภาระที่ตกลงมา | สูงมากจนไม่อาจคาดเดาได้ | ออกแบบ; ไม่ใช่กรณีการโหลดที่วางแผนไว้ |
โพลีเอสเตอร์มีการยืดตัวของความยืดหยุ่นปานกลาง และคุณสมบัตินี้เป็นข้อได้เปรียบอย่างแท้จริงภายใต้แรงกระแทก: สลิงยกโพลีเอสเตอร์ที่ยืดตัวจะดูดซับพลังงานในระยะทางที่ไกลขึ้น ซึ่งจะช่วยลดแรงสูงสุดเมื่อเทียบกับส่วนประกอบแบบแข็ง นั่นคือเหตุผลหนึ่งที่ใช้สลิงผ้าและสลิงกลมซึ่งไม่สามารถขจัดความเสี่ยงจากการฉกฉวยได้ทั้งหมด อย่างไรก็ตาม ความยืดหยุ่นแบบเดียวกันหมายถึงสลิงจะกักเก็บและส่งพลังงานกลับ ดังนั้น สิ่งของจึงสามารถเด้งกลับและบรรจุสลิงโพลีเอสเตอร์ได้ซ้ำๆ กัน และการยืดตัวไม่ใช่การป้องกันที่ไร้ขีดจำกัด แต่จะลดจุดสูงสุดตามสัดส่วนของความสามารถในการยืดของสลิงก่อนที่เส้นด้ายจะถึงขีดจำกัดเท่านั้น ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมจึงไม่ถือว่าการโหลดแบบกระชากเป็นสภาวะปกติ
ปัจจัยการออกแบบที่สร้างไว้ในสลิงที่เข้ากันนั้นมีอยู่ส่วนหนึ่งด้วยเหตุผลนี้ EN 1492-1 และ EN 1492-2 ระบุปัจจัยการออกแบบที่ 7:1 สำหรับสลิงทอเรียบและสลิงกลมตามลำดับ และ ASME B30.9 ระบุปัจจัยการออกแบบ (โดยทั่วไป 5:1) สำหรับสลิงใยสังเคราะห์ ปัจจัยเหล่านี้ให้ส่วนต่าง แต่ไม่ใช่ใบอนุญาตในการยกแบบไดนามิกที่ WLL เนื่องจากปัจจัยการออกแบบป้องกันความแปรปรวนและการเสื่อมสภาพ ไม่ใช่การกระแทกแบบไม่จำกัด
เนื่องจากความเสียหายแบบไดนามิกนั้นสะสมและมักมองไม่เห็นจนกว่าจะมีนัยสำคัญ การควบคุมการปฏิบัติงานจึงมีความสำคัญพอๆ กับการเลือกสลิง เส้นแท็กและลิฟต์ควบคุมช่วยลดการสวิงและรับน้ำหนัก การควบคุมการยกอย่างอ่อนโยน หลีกเลี่ยงการพลิกกลับอย่างรวดเร็วและการยืดตัวของรอก ช่วยขจัดแรงที่เพิ่มขึ้นและคาดเดาได้น้อยที่สุด การดึงสลิงล่วงหน้าก่อนยกจะช่วยป้องกันการแปลงพลังงานที่ทำให้เกิดการกระชาก ในด้านการตรวจสอบ ให้ดูแลการยกที่เกี่ยวข้องกับไฟฟ้าช็อตหรือเหตุการณ์ที่ไม่สามารถควบคุมได้: ตรวจสอบสายรัดที่ตา รอยเย็บ และบริเวณที่เกิดความเสียหายใดๆ ก่อนหน้านี้ และปฏิบัติต่อสลิงยกโพลีเอสเตอร์ที่รับน้ำหนักมากเกินไปหรือรับแรงกระแทกมากเกินไป เป็นตัวเลือกสำหรับการถอนออกจนกว่าจะได้รับการประเมินโดยบุคคลที่มีความสามารถ
โดยให้ส่วนต่างจากความแปรปรวน การสึกหรอ และการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย - ไม่ได้ใช้แทนการควบคุมแรงกระแทก ปัจจัยการออกแบบที่ 7:1 สำหรับสลิง EN 1492-1 ถือเป็นส่วนต่างของการผลิต และการกระแทกซ้ำๆ อาจทำให้หมดไปโดยการลดความแข็งแรงที่มีประสิทธิภาพของสลิงเมื่อเวลาผ่านไป
การยืดตัวจะช่วยลดแรงสูงสุดของการกระแทกที่กำหนด ดังนั้นจึงช่วยได้ แต่สลิงที่ยืดออกยังให้พลังงานกลับคืนมา และการยกที่ควบคุมไม่ดีอาจทำให้เกิดการบรรทุกซ้ำได้ ความยืดหยุ่นช่วยเพิ่มความทนทาน มันไม่ได้ขจัดความจำเป็นในการหลีกเลี่ยงการกระแทก
อาจไม่มีป้ายบอกทางออกไปข้างนอก ดังนั้น จงพึ่งบันทึกการยก หากมีเหตุการณ์เกิดขึ้น เช่น การฉกฉวย การหยุดกะทันหัน หรือสิ่งของที่จับได้ ให้บันทึกและตรวจสอบสลิงอย่างละเอียด หากยังมีข้อสงสัยอยู่ ให้ถอนออกเพื่อการประเมิน แทนที่จะส่งกลับไปให้บริการโดยไม่ได้รับการทดสอบ
สลิงแบบกลมที่มีขอบด้ามจับแบบปลอกป้องกันและสภาวะการเสียดสีได้ดี และมีการดูดซับพลังงานได้ดี และตัวเลือกแบบกลมแบบไม่มีที่สิ้นสุดจะแสดงอยู่ในสลิงกลมไม่มีที่สิ้นสุดโพลีเอสเตอร์พิสัย. ตัวเลือกควรเป็นไปตามแผนการยกสำหรับน้ำหนักบรรทุกเฉพาะ ไม่ใช่ความต้องการทั่วไป
การโหลดแบบไดนามิกไม่ใช่กรณีขอบที่ไม่ชัดเจน มันเป็นความจริงในชีวิตประจำวันของงานเครน และการวางแผนที่ดีก็ส่งผลดีต่อตัวมันเอง เมื่อมีการจัดการการเร่งความเร็ว การสวิง และการหย่อน สลิงจะมองเห็นน้ำหนักบรรทุกใกล้เคียงกับที่แผนคาดการณ์ไว้ และ WLL ของสลิงจะหมายถึงสิ่งที่ฉลากระบุไว้
